چیستی و چرایی و چندگونگی سعادت و شقاوت با تأکید بر دیدگاههای آیت الله جوادی آملی
21 بازدید
نقش: نویسنده
سال نشر: 00/0/0
وضعیت چاپ : چاپ نشده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
«سعادت و شقاوت» از مباحث ریشه‌ای در علوم عقلی و کلامی است و جهان‌بینی و رفتارهای انسان در گرو چگونگی نگاهش به این بحث است.فیلسوفان و متکلمان درباره حقیقت سعادت آراء متفاوتی دارند؛برخی آنرا هدف و مطلوب پایانی و بعضی دیگر مطلوب بالذات یا رسیدن به هدف آفرینش وگروه دیگری سرور و بهجت پس از کمال‌یابی می‌دانند. سعادت در نگاه برخی عارفان،به معنای خشنودی الاهی و برخورداری از فیوضات ربّانی یا معرفت خدای والا و فراهم بودن اسباب لذّت است. دانشمندان علوم عقلی،سعادت و شقاوت را از نگره‌های متفاوتی، مانند زمان و جایگاه و قلمرو قسمت کرده‌اند.بر این پایه،سعادت و شقاوت گونه‌هایی نظیر «فراگیر و زمانمند» و «جسمانی و روحانی» و «تام و ناقص» و «دنیایی و آخرتی» دارد. روش‌های راهیابی به سعادت و گریز از شقاوت از مباحث یاد شده از سوی دانشمندان است. برخی خداباوری و خودگریزی پیوسته،گروهی برخورداری از باورهای درست و رفتارهای شایسته و دسته‌ای نیز بهره‌مندی از صفای باطن و انس با خدا و داشتن ویژگی‌های حکمت و عدالت و شجاعت را شیوه دستیابی به سعادت حقیقی می‌شمارند. از دیگر مباحث این عرصه،بررسی پیوند سعادت و شقاوت آدمی با ولایت‌پذیری جانشینان الاهی است. به باور آنان،آدمی از تشخیص حدّ اعتدال و ضمانت‌بخش‌های سعادت ناتوان است،پس باید زمام اختیارش را به دست آنان بدهد و با پذیرش ولایتشان، به شناخت هدف واقعی از آفرینش خویش ره یابد و سعادتش را ضمانت ‌کند. ذاتی یا اکتسابی بودنِ سعادت و شقاوت،برجسته‌ترین شبهه در این موضوع است که حکیمان و متکلمان،با بررسی زوایای گوناگونش،به نیکی آن را پاسخ داده‌‌اند.